- Home
- Activiteiten
- Fotoalbum
- Oproepen
- Verhalen
- Verleden
- Contact
- Links
- de Kroon en Hollands Kroon
- EenDijkVanEenDijk
- Archief alkmaar
- Noord Hollands Archief
- Zijper Museum
- Historische Vereniging Wieringen
- Westfriesgenootschap
- Oneindignoordholland
- Boerderijen stichting
- Zakenclub Middenmeer
- Senioren Hollands Kroon
- Ontmoetingskerk Middenmeer
- NGK Wieringermeer
- Zijper Collectie Beheer Systeem
- Oude Glorie
Een bewogen geschiedenis
Periode: 1935 – nu
Verteld door: Martien van Langerak
Plaats: Schagerweg, Middenmeer.
Hoewel de polder nog jong is zijn er toch al plaatsen met een veelbewogen geschiedenis. Dit is bijvoorbeeld het geval met de boerderij Schagerweg 11.
In 1935 kwam de eerste bewoner, Klaas Dekens, hier vanuit Groningen aan met vrouw, 4 kinderen, paarden, koeien en huisraad. Tijdens de oorlog verborg hij 3 onderduikers en sloot hij zich aan bij het verzet, iets wat toen een groot risico inhield voor zowel de onderduikers als de boer en zijn gezin. In zijn boerderij werden ook vergaderingen gehouden van de ondergrondse. Hij ging nog een stapje verder en legde in zijn schuur een bergplaats aan voor wapens en munitie dat in Westfriesland gedropt werd. Hiervoor werd een kelder gegraven waarvan de ingang verborgen werd onder zakken graan.
Op 17 april 1945 werd de IJsselmeerdijk door de Duitsers opgeblazen en kreeg Klaas Dekens, zoals alle Wieringermeerbewoners, maar enkele uren de tijd om een veilig heenkomen te vinden voor het gezin en het vee. De wapens en munitie waren al eerder naar andere plaatsen overgebracht.
Toen de Wieringermeer voor de tweede keer droogviel was er van de meeste boerderijen weinig of niets meer over. Na de wederopbouw in 1950 nam zoon Klaas het bedrijf over, maar in 1969 sloeg het noodlot weer toe. Een enorme brand verwoestte de hele schuur. Kort na deze ramp zag Klaas junior het boeren in Nederland niet meer zitten en emigreerde met zijn gezin naar Canada.
De 40 hectare grote boerderij werd verpacht aan Adam van Langerak van de Praamweg. die van zijn grond een gedeelte had moeten afstaan voor industrie en voor de aanleg van sportvelden.
Zijn twee zoons namen het bedrijf over; voor elk was nu een woning beschikbaar. De schuur werd weer in een iets andere vorm opgebouwd. De wapenopslagplaats werd volgestort met afval van de verbrande schuur.
Tijden veranderen; inmiddels woont de 3e generatie van Langerakken op de boerderij. Echter niet meer als boer, ze werken in de stad. En wat doe je dan met zo’n grote schuur, die voor de landbouw eigenlijk overbodig is geworden?
Caravanstalling, want ook daar is behoefte aan.
Geschreven door: Lenie Visser-Geers.


