Periode: 1960 – 1990
Verteld door: Martien van Langerak
Vader en moeder van Langerak, de eerste generatie Langerak aan de Praamweg, melken de koeien.
Plaats: Middenmeer
Als boer zijnde vind je deze gebeurtenissen te zot voor woorden. Je staat als veehouder soms voor vreemde verrassingen.
Met zo’n dertig jaar ervaring als boer met koeien, kan het toch gebeuren dat je zomaar voor verrassingen komt te staan. Er zijn ook zoveel bijzondere dingen die bij levend vee voor kunnen komen. Meestal heb je in die jaren al die dingen al eens meegemaakt en dan nam je maatregelen of je belde de veearts en vertelde hem wat er mis was en dan wist hij dat wel op te lossen. Zo had ik een stal met jong vee dat ik verkocht, maar eentje moest over een tijdje kalven en die liet ik dus op stal staan. Maar wat hij ook voorgezet kreeg, hij at niet meer, er ging geen hap meer naar binnen. Koorts had hij niet en hij lag zomaar wat in zijn stal. Ik vroeg aan de veearts of een koe ook in hongerstaking kan gaan. Het zou best wel eens kunnen, dacht de veearts. Zet er maar eens een groot kalf naast. En waarachtig hij begon direct weer te eten.
Een andere keer liepen alle koeien in de wei en kwamen dan ’s avonds altijd op stal om gemolken te worden. Maar deze keer bleef de helft liggen en de anderen, die wel overeind kwamen, hadden veel last met lopen. Ze slingerden wat en liepen op hun knieën naar de stal. Melk gaven ze ook al niet. De veearts werd gebeld, want dit had ik ook nog nooit meegemaakt en misschien was het wel een soort melkziekte of andere ziekte.
De veearts rook het al: “ze zijn dronken! Ruik je die weeïge lucht niet? Wat heb je die koeien te eten gegeven?” Nou, die koeien hebben buiten in de wei gelopen en omdat er niet veel gras was hebben we ze vanmorgen wat bijgevoederd met suikerbieten. Toen wist de veearts het wel. De suiker was alcohol geworden in de pens en daar kan zelfs een koe niet tegen.
Later die avond toen ze weer een paar pakjes hooi hadden gegeten gingen ze weer blij naar de wei.
Zo zat ik ook een keer bij een koe die aan ’t kalven was. Na een half uurtje kwam er een heel klein kalfje en dan denk je: van zo’n grote koe? Dan komt er zeker nog zo’n klein kalfje. Maar nee hoor, voor niets gewacht. Een andere keer wordt er een heel groot kalf geboren en denk je dat het klaar is, mooi in een hokje gedaan, je draait je om en er komt nog zo’n groot kalf! Zo zie je vaak dat de natuur onnavolgbaar is.
En dat wat leeft en groeit ook een boer altijd weer boeit. Hoe goed een boer ook op zijn beesten past, de natuur hem vaak verrast.
Geschreven door: Lenie Visser-Geers
